ฉันเคยอ่านหนังสือทำมือของ "กีรติ" ที่มีพี่ชายที่นับถือคนนึงให้มากับฉัน
สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจมากที่สุด และตรงใจฉันมากที่สุด
คือ คำเขียนประโยคหนึ่งที่ว่า
"การเขียนคือการเยียวยาอย่างหนึ่ง"
ฉันเห็นด้วยและสนับสนุนความคิดของเธอเป็นอย่างยิ่ง
เพราะฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้การเขียนเป็นการระบายออกที่ดีที่สุด
ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
เมื่อวาน วันที่ 28 มกรา
ฉันไปดูหนังเรื่องหนึ่งกับคนที่ฉันรักหรืออาจจะเรียกว่า เคยรัก มา ....
เราเคยรักกันมาก ๆ
แต่เวลาช่วงหนึ่งหายไป เพราะ ความไม่เข้าใจกัน
ฉันเจ็บปวดและเสียใจ
ได้แต่รอให้เขากลับมา และ เห็นความมั่นคงของจิตใจของฉัน
แล้วเขาก็กลับมา...
กลับมาพร้อมด้วยความงุนงง สงสัยของฉัน
แต่ฉันก็ดีใจ ที่เขากลับมา และ พบว่า ฉัน "ยังคงรอคอยเขา" อยุ่ตรงนี้
ตามสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้
แต่ช่วงเวลาที่หายไปฉันใช้พลังและแรงใจทั้งหมดในการดึงรั้งชีวิตของฉันให้เดินหน้าต่อไป
มันทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นคง อ่อนไหว
หม่นเศร้า....และเก็บตัวตนที่แท้จริงของฉันในหลืบเงา อีกครั้ง
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ฉันรู้ตัวว่าฉันผิด
ผิดที่สงสัยในตัวเธอ
แต่มันมีหลายต่อหลายสิ่งที่มันเปลี่ยนไป
ฉันไม่เข้าใจ
ฉันสงสัย
แต่ฉันไม่กล้าถาม
แต่เมื่อวาน.....
มันสบายใจมากรู้ไหม ที่ฉันได้หลุดคำถามนั้นออกไป
คำถามที่มันคั่งค้างใจฉันมานาน
เธอให้คำสัญญา กับฉัน ว่าเธอจะไม่ไปไหน
เธอจะอยู่ตรงนี้....กับฉัน
ฉันจะเชื่อเธออีกครั้ง
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
กลับมาบ้าน ฉันคุยกับรุ่นน้องคนหนึ่งที่ฉันสนิทมาก ๆ
เธอเป็นผู้ให้กำลังใจฉันได้ดีมาก ๆ ในเรื่องของความรัก
ฉันคงไม่หวังอะไรมากมายแล้ว....
ฉันคงเป็นตัวของตัวเองให้มากขึ้น
ดูแลตัวเองและคนที่รักเราอย่างจริงใจให้มากขึ้น
หากเขาจริงใจกับฉันจริง ๆ
วันหนึ่ง
ฉันจะกลับไปทำทุกอย่างเพื่อเขา
เหมือนวันที่เราเคยรักกัน.....ในกาลครั้งหนึ่ง ที่เคยผ่านมา
มามอบกอดเบาๆให้ค่ะ ^^ 
