ท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้า ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง
เปลี่ยนเป็นสีแดง
และค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงคราม
จนกระทั่ง ดวงอาทิตย์ได้เปล่งแสงสุดท้ายลาลับไปจากขอบฟ้าสีม่วงคราม
เพื่ออำลาช่วงเวลาแห่งวัน
ตะวันได้ลาลับจากขอบฟ้าไปแล้ว
ความมืดมิดได้เข้ามาแทนที่
ได้เวลาแห่งรัตติกาล
เวลาทำการแห่งดวงจันทร์
ดวงจันทร์ค่อย ๆ เยี่ยมหน้าจากม่านแห่งแสงตะวันที่บดบัง ใบหน้าสีเหลืองนวลอ่อนโยนของดวงจันทร์ไว้และส่งยิ้มประกายมาให้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน ผืนดินยามสิ้นไร้แสงอาทิตย์ และ บรรดาหมู่ดาวเพื่อนยามรัตติกาลของดวงจันทร์
วันหนึ่งเจ้าดวงจันทร์ได้โปรยยิ้มแฉ่งส่องแสงตามปกติ
แต่สิ่งที่ทำให้เจ้าดวงจันทร์เปล่งแสงแรงกล้าเต็มที่ก็คือ เจ้าดอกทานตะวัน ที่โผล่พ้นดินขึ้นมานั่นเอง...
ดวงจันทร์ได้แอบมองเจ้าทานตะวันอยู่หลังม่านแสงแดดเสมอ ๆ
เพราะความแรงกล้าของแสงอาทิตย์
ทำให้ดวงจันทร์ไม่ได้เคยในสายตาของเจ้าทานตะวันเลย
กระนั้นเจ้าดวงจันทร์ ยิ้มส่องแสงอบอุ่น สีนวลประกาย
ทักทาย ดอกทานตะวัน
ทุกคืน
ทุกคืน
แม้จะรู้ว่า เจ้าทานตะวันไม่เคยสนใจ ได้แต่ยืนนิ่งคอตกอยู่อย่างนั้น
หลังจากที่ดวงอาทิตย์ได้ลับลาขอบฟ้าไปแล้ว
เจ้าดวงจันทร์ก็ยังส่งยิ้ม....
ยิ้มหวานมุมปาก ณ ขึ้น 4 ค่ำ
ยิ้มกริ่ม ณ ขึ้น 8 ค่ำ
ยิ้มแฉ่ง ณ คืนขึ้น 15 ค่ำ
“ทำไมเธอถึงต้องส่งยิ้มให้กับทานตะวันด้วย ยิ้มให้เขาทุกวันไม่เห็นทีท่าว่าจะตอบรับแต่อย่างใด”
ดวงดาวถามดวงจันทร์
“ทำยังไงได้ล่ะ ก็ฉันรักเขาเข้าแล้วนะสิ” ดวงจันทร์ตอบอาย ๆ
“แค่อยากส่งยิ้มให้เขารับรู้ว่ายังมีใครที่อยู่ตรงนี้ เคยเฝ้ามองและส่งกำลังใจให้เขาเสมอ ๆ” ดวงจันทร์ตอบพร้อมกับยิ้มต่อไป
คราวนี้เป็นยิ้มที่เริ่มแห้ง และ แฝงความเหนื่อยล้าเจือเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม....เจ้าดวงจันทร์ก็ยังคงยิ้ม
ยิ้มแห้ง ๆ ณ คืน แรม 4 ค่ำ
ยิ้มเหี่ยว ๆ ณ แรม 8 ค่ำ
วันนี้แรม 15 ค่ำ แล้ว
แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่า ทานตะวันจะเงยหน้าขึ้นมา บอกให้ดวงจันทร์ได้รับรู้ว่ามีใครส่งกำลังใจให้ตรงนี้
ดวงดาวได้แต่มองและถามดวงจันทร์อีกครั้ง
“แล้วจะยิ้มไปทำไม เขาไม่รับรู้อะไรหรอก ใจของเจ้าทานตะวันก็มีแต่ดวงตะวันเท่านั้น ยิ้มส่งให้ไปก็เปล่าประโยชน์ เลิกซะที” ดวงดาวก็ได้แต่เตือนด้วยน้ำเสียงเหมือนน้อยใจ
“ก็....” ดวงจันทร์อ้ำอึ้ง
ดวงจันทร์สับสนมาก
สับสนเสียจนขอหยุดยิ้มทำใจหนึ่งวันแล้วกัน.....
ในหัวของดวงจันทร์ก็ได้แต่คิดวนเวียนถึงคิดถึงการกระทำของตัวเอง และคำพูดของดวงดาว
ทำอย่างไรได้ก็เรารักทานตะวัน ถึงเขาไม่หันมามอง ไม่รับรู้อะไร
ก็จะส่งยิ้มให้กำลังใจอย่างนี้ เรื่อยไป เงียบ ๆ ตรงนี้
ได้แต่หวังว่า สักวันเจ้าทานตะวันคงจะรับรู้ถึงความห่วงใยที่มีให้ก็แล้วกัน
หากวันใดที่เหนื่อย ก็คงต้องขอหยุดพักเสียบ้าง อย่างเช่นคืนนี้ ... แรม 15 ค่ำ
แต่สุดท้ายหัวใจก็คงต้องเรียกร้องให้ยิ้มให้เจ้าทานตะวันอยู่ดี
ทำอย่างไรได้ ก็รักไปแล้วนี่....
ดวงจันทร์ก็ตั้งหน้าตั้งตา ยิ้มต่อไป
ยิ้มหวานมุมปาก ณ ขึ้น 4 ค่ำ
ยิ้มกริ่ม ณ ขึ้น 8 ค่ำ
ยิ้มแฉ่ง ณ คืนขึ้น 15 ค่ำ
ยิ้มแห้ง ๆ ณ คืน แรม 4 ค่ำ
ยิ้มเหี่ยว ๆ ณ แรม 8 ค่ำ......
วนเวียนอย่างนี้เรื่อยไป......
โดยที่เจ้าดวงจันทร์ก็ไม่รู้เลยว่า...
ดวงดาว แอบส่องแสงประกายวิบวับ เป็นกำลังใจให้ห่าง ๆ
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Copyright By Fallen Angel
Jan.03, 2008
หมายเหตุ: ด้วยเหตุผลทางด้านลิขสิทธิ์ ขอความกรุณาอย่านำเรื่องราวนี้ไปส่งต่อทาง Forward e-mail หรือเผยแพร่ผ่านสื่อใดๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน นอกจากจะทำ Link กลับมาที่หน้านี้โดยตรง ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง
ชอบครับพี่ ซึ้งดี 
