หลังจากคร่ำเคร่งทำ Thesis มาตั้งแต่ตอนสายวันนี้ฉันได้แต่ปล่อยเวลาช่วงบ่ายผ่านไปจนเริ่มจะเย็นแล้ว...
ไม่กี่เดือนมานี้ฉันพบกับความเปลี่ยนแปลง
หลายต่อหลายอย่าง
มันรวดเร็วเหมือนกันแต่ฉันก็ต้องพยายามเอาชนะ
และข้ามผ่านวันเวลาที่โหดร้ายให้ได้
จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องธรรมชาตินะกับการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง
เพียงแค่เข็มวินาทีกระดิกไปมันก็คือการเปลี่ยนแปลงแล้ว
ทุกครั้งที่เราหายใจเข้าและออก นั่นก็คือความเปลี่ยนแปลง
ทุกคนก็คงต้องปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
ทุกวัน
ทุกนาที
ทุกวินาที
ทุกเสี้ยววินาที
วันที่ผ่านมาได้สอนให้ฉันรู้ว่า
เวลาจะพา....ความร้อน และ ความหนาว ผ่านเราไป...
สุข และ เศร้า จะเคล้าหลอมให้เราเป็นคนที่แกร่งขึ้น....เข้มแข็งขึ้น
ความเศร้าและเหงามันอาจจะโหดร้าย
แต่มันจะอยู่กับเราไม่กี่วัน....
อย่าให้โชคชะตา หรือ บางสิ่งที่ไร้ค่า ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้เราตกต่ำลง
ไม่ผิด ไม่แปลก ที่บางครั้งเราจะจิตตก
แต่เมื่อรู้ตัวแล้ว ควรตั้งสติ เข้มแข็ง และ ยิ้มสู้ไว้...
มันอาจฟังดูยาก ๆ แต่หากจิตเราเข้าใจเข้าถึงธรรม...(ธรรมก็คือธรรมชาติ)
คือการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น และ เข้าใจมัน
“เมื่อใดจิตเจ้าเข้าถึงธรรม
เมื่อนั้นความสร้างสรรค์จึงเกิด
เพราะไม่มีสิ่งใดในโลกไม่บกพร่อง
จงเข้าใจมันเสียเถิด”
เมื่อจิตแกร่ง มีแรงพร้อม ฉันก็พร้อมที่จะให้
เป็นการให้ที่ไม่หวังอะไร
เขาจะเข้าใจหรือไม่ก็ไม่เป็นไร
เพราะฉันแค่อยากจะให้...เท่านั้น
สุขในความเข้าใจโลกของฉัน เพียงแค่เข้าใจตัวเอง เข้าใจเพื่อนมนุษย์
รู้จักรักให้เป็น และเห็นโลก...เท่านี้ความโศกเศร้าก็จะเป็นแค่เงา
เมื่อรู้จักเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง มันจะทำให้เรารู้ว่าความสุขเป็นเช่นไร.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ถึงเธอ...คนนั้น
วันนี้ฉันเรียนรู้ที่จะยอมรับ...เพราะฉันไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไร
เพราะมันคงเปลี่ยนใจใคร ไม่ได้
แต่อย่างน้อย การที่ฉันอยู่ห่างออกไป...คงทำให้เธอสบายใจมากขึ้น...
ฉันเองก็รู้สึกดีไปด้วย
วันนั้นที่เธอถามฉันว่า "มันเจ็บไหม" ใช่ มันเจ็บ
แต่ฉันยอมรับ และ เคารพในการตัดสินใจของฉันที่เลือกแล้ว...
มันจะเป็นอย่างไรก็คงต้องยอมรับ
ไม่ต้องห่วง..ไม่ต้องกังวลอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น
แม้ว่าฉันจะเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง...แต่ฉันคงไม่เหมือนใครที่เธอเคยคบมาบ้าง
วันนี้ ฉันก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานที่รักต่อไป...เข้มแข็งให้มากขึ้น
----------------------------------------------------
ฉันไม่หวัง แค่เพียงผ่านวัน เราจะเข้าใจ
ฉันไม่ได้หมายแค่คืนผ่านไป จะดีกับฉัน
เพราะฉันรู้ ว่าที่เรามา มันต่างกัน
แค่เพียงคืนวันไม่นาน คงยากเกิน
ฉันไม่กล้าสอน หรือวอนให้เธอ ต้องทำเช่นไร
ฉันคงไม่ไหว เพราะไม่ได้มีภูมิปัญญาล้ำ
และขอให้เธอรู้ ฉันไม่อาจตามเธอเหมือนกัน
รอคอยคืนวันผ่านไป ได้เรียนรู้
ฉันเพียงแค่ฝันว่าเราอาจใช้ วันเวลาไปด้วยกัน
ยืนเคียงข้างกันประคองโอบกอดดวงใจ กันไป
ฉันอยากให้เราค่อย ๆ เดินไปพร้อมกัน
แม้วันเนิ่นนานผ่านไป
ฉันมีหลายอย่างที่ยังเขลา
อีกบางคราวที่อ่อนล้า ไร้เรี่ยวแรง
เธอเองก็เหมือนกันใช่ไหม ใช่หรือเปล่า
ผ่านคืนวันเหงา เดียวดาย เพียงลำพัง
ไม่ต้องเชื่อฉัน ไม่ต้องเชื่อใคร จากใจดวงอื่น
เธอไม่ต้องฝืน ยื่นมือออกไป รับมาหมดนั้น
ขอให้เรียนรู้ แล้วใช้ใจเธอ สัมผัสมัน
ก่อนที่เธอนั้นจะได้ตัดสินใจ
ฉันรู้หลายหนที่เธอต้องอดทน กับความช้ำใจ
ที่มอบให้ไป กลับได้คืนมา แค่ความลวง
จากวันนี้ไป ไม่ต้องแบ่งฉัน ในสิ่งแหนหวง
เก็บใจทั้งดวงของเธอไว้ที่เดิม......
(บอกกล่าว by องอาจ ชัยชาญชีพ)
