----------------------------------------------------------------
คืนนี้...ฉันแปลกประหลาดใจมาก
มีเบอร์โทรศัพท์ที่ฉันคุ้นเคย แต่ไม่เห็นมานานแสนนาน
ฉันสงสัย...แปลกใจ...และชั่งใจว่าฉันควรจะรับดีหรือเปล่า
แต่คงไม่เป็นไรเพราะฉันก็ได้แต่หวังมานานแสนนานแล้วว่าจะเห็นมันอีกครั้ง
มันเป็นสิ่งที่ฉันภาวนา....มาตลอด...
ฉันรับโทรศัพท์...น้ำเสียงปลายสายที่อู้อี้ ทำให้ฉันเป็นห่วง...
แต่สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้เพียงแค่เป็นเพื่อนคุยให้กับน้ำเสียงแหบพร่านั้น
ฉันอยากไปนั่งใกล้ ๆ ข้าง ๆ อย่างน้อยก็กุมมือไว้...ให้รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว
แม้ฉันช่วยให้เธอดีขึ้นไม่ได้...แต่ฉันก็จะนั่งเงียบ ๆ
แต่เสียงหัวใจที่เต้นดัง และชีพจรที่ปลายมือฉัน มือที่กุมมือเธออยู่ จะบอกเธอว่า...เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
ยังจำได้ไหม...วันนั้น...
ฝนตกหนัก...
ฉันรอให้ฝนซา เพื่อจะเดินจากมา ก่อนนั้นที่ฉันบอกเธอว่า..
"ฉันไม่ได้ไปไหน ฉันจะอยู่ตรงนี้"
รู้ไหมวันนั้น ฉันไม่อยากให้ฝนซาเลย...อยากให้มันตกหนักจนท่วมโลกไปเลยก็ได้
แต่ความจริงก็คือความจริง
ฉันกลับมาได้แต่เปิดเพลง ๆ นี้ฟัง...และยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ปล่อยให้ตัวเองจมไปกับเรือที่นั่งมาเพียงลำพัง....และไม่ร้องขออะไรอีกแล้ว
เพราะไม่อยากทำให้ชีวิตของเธอยุ่งยากไปมากกว่านี้
และปล่อยให้เธอคิดว่าฉันได้หายไปจากชีวิตของเธอแล้ว...
แต่ฉันจะกลับไปนั่งข้าง ๆ และกุมมือเธอไว้
เมื่อวันที่เธอต้องการ..
I'm in Love & Always will Be....
ไอ้อ้วนน้องชายคนนี้จะเป็นกำลังใจให้นะครับ 
